Robotlar, Taziyeler ve İnsan Kaynakları

 
(Şehirlerarası) Yoldayken önceki gün, gözüme ekrandaki sinema filmi ilişiyor, Allah’tan kapalı devre ses düzeneği var da sesini de duymak zorunda kalmıyorum. Robotlar falan var filmde, ortam bir garip, yıl bilmemkaç, gelecekteyiz, sokakta yürüyor bunlar çırılçıplak (heveslenmeyin, robotlar). Benim derdim onlarla değil (buradan bir derdim olduğu anlaşılıyor), robot bu, karışamazsın edemezsin, ‘artificial intelligence’ı da vermişsin, yürür artık. İnsanlar da var her türden, tamam bunlar giyinik ama bunlar da %100 metalik renklerden ibaretler, çeliğin çekiciliği midir, ya da robotların insanlaşma sürecinde insanlar da robotlaşıyor mudur, veyahut da renk mefhumu mu kayboluyor, anlamıyorum ki dertleri ne (boya masrafları artıyor belki de), Çağatay’ın (‘Yolda’ki) programını metalik tek parça parlak elbise içinde yaptığı geliyor gözlerimin önüne de, yok yok, olmaz, olamaz.